February (กุมภาพันธ์) 2016


Happy Valentine's Day to all!

We had a great Valentine’s Day party for the kids. Only Ole and I were here; no volunteers or guests. The kids wanted egg noodles with red pork, etc. They also had cake from our bakery, pop and ice cream. They sang and danced on their own. They also had these stickum colorful hearts. Ole and my T-shirts are glittering from these decals. The wash lady will not be amused.

 This month, I celebrate my 50th anniversary of arrival in Thailand. I can still see the three priests who picked me up at the old Don Muang airport. Larry Patin was in language school. He was ordained a year ahead of me. Eddie O’Connor was two years ahead of me, and Roger Godbout was 50 years old then; one of the four founding Fathers of the mission in Thailand.The sun was settling behind them. They had their white habits on, which we always wore in those days. All three are dead and gone. I hope to see them again when I leave this world, waiting for me again!

We have another really cold snap this week; the temperature hovered above zero Celsius for a few days. They had snow in Laos, north of us. The cold season held off for two months or more, but it came on with a vengeance. We had six days of this the first time a few weeks ago, but at least we did not begin planting our corn and beans. I really felt sorry for small children and old folks. We got out blanket and coats to all that we could, but there are so many old and poor in this area, that we could not cover all the villages.

The activities, confusion and frantic work on year end reports are done. The urchins are back in school, praise Jesus, and we now have time to take stock of what we have accomplished during the past year, and what we need to do to rectify some mistakes. This is the Year of the Monkey, whatever that means. There were aspects and accidents, etc., of the past year we hope are behind us, never to return.

The older kids, who are ready to enter college next year, are bearing down on their studies so as to get decent grades. Some are already taking entrance exams. Six girls from our house in Viengkuk, who are finishing up junior high, are to be moved to the big leagues! They will move to Nazareth House in Don Wai and go to senior high school or vocational school in the town of Nongkhai, about 15 miles north of us. We have no boys this year from Sarnelli House who will move on to senior high school.

At the House of Hope, our latest three mothers are making decisions as well. One girl, who has the AIDS virus, decided to take her baby and move in with her mother. We will help her financially to get a job so as to support herself and her baby. I think she has a boyfriend; the sperm donor for her baby. The other two girls, both in junior high and both nicknamed “Pla” (Fish; we call them Big Fish and Little Fish) will hopefully switch schools and continue their studies when school opens again in May. We will support them during their further studies. One girl, 14, has no one except a great grandmother, who is really old, sickly and frail. Neither of these girls want to raise their babies. They are both too immature and young to raise their kids anyway. We have another baby coming in a few weeks. It will be born of a blind woman with AIDS who used to be with us, named Tadum.

 On the farm, we have too many fat pigs and have to start selling some. We had plenty of buyers, since Chinese New Year was celebrated. Our cows are beginning to give birth to new calves, and the first one born this year was a heifer, which is good. We have not as yet began fishing our ponds, because thekids are still eating fish we took from the ponds and froze, late last year. We might have to sell fish as well. Our ponds are well stocked.

Late last year, we had trouble with the tax man. The Royal Tax people want to start taxing money coming from the U.S. to Sarnelli House. I have kept money back since October. I had to fill out all kinds of forms, etc. I did tell the pig eyed lady with the summons that the government does not help us with one shekel, and we are officially a part of the Nongkhai Welfare Department. I hope these oafs back off and leave us alone.

Again, thank you for your generosity and kindness toward our kids. Right now, we have 164 of them. The numbers drop when kids graduate from college, and then surge up again when wee ones are dropped off at Sarnelli House, to begin a new life. May the Good God bless you!

Father Mike


เรามีงานเลี้ยงวันวาเลนไทน์ที่สนุกกับเด็ก ๆ มีแต่พ่อกับพ่อโอเล่เท่านั้นที่อยู่ร่วมงาน น่าเสียดายที่ไม่มีอาสาสมัคร หรือ แขก ร่วมอยู่ด้วย เด็ก ๆ เลือกที่จะทานก๋วยเตี๋ยวบะหมี่ หมูแดงในงานเลี้ยงนี้ นอกจากนั้นก็มีเค้ก ขนม และไอศครีมด้วย มีการแสดงร้องเพลง และเต้นจากเด็ก ๆ แต่ละบ้าน พวกเขามีสติ๊กเกอร์รูปหัวใจติดเสื้อเต็มไปหมด เสื้อของพ่อและของพ่อโอเล่ ก็มีแต่สติ๊กเกอร์หัวใจ คนซักผ้าคงไม่แปลกใจทำไมถึงมีหัวใจติดบนเสื้อมากมายอย่างนี้ 

ในเดือนนี้ พ่อได้ฉลอง 50 ปี ที่ทำงานในประเทศไทย พ่อยังจำได้เมื่อมาถึงมีพระสงฆ์สามคนไปรับพ่อที่สนามบินดอนเมือง มีคุณพ่อแพทตินซึ่งกำลังเรียนภาษาอยู่ในเวลานั้น เขาบวชก่อนพ่อหนึ่งปี อีกคนคุณพ่อเอ็ดดี้ โอคอนเนอร์ บวชก่อนพ่อสองปี และคนสุดท้ายคือคุณพ่อโรเจอร์ ก๊อดเบาท์ ซึ่งท่านน่าจะอายุประมาณ 50 ปีตอนนั้น พ่อก๊อดเบาท์ เป็นหนึ่งในสี่คนแรกที่มาทำงานในประเทศไทย พวกพ่อทั้งสามได้ใส่เสื้อหล่อสี ขาวมารับพ่อ ซึ่งเราต้องใส่อย่างนั้นในสมัยนั้น และทั้งสามคนก็ได้เสียชีวิตหมดแล้ว พ่อหวังว่าจะได้เจอทั้งสามคนยื่นรอพ่ออีกครั้งในสวรรค์ เมื่อพ่อต้องจากโลกนี้ไป! 

อากาศหนาวมากช่วงสัปดาห์นี้ อุณหภูมิเหนือศูนย์องศาประมาณ 2-3 วัน ทางเหนือของพวกเราคือประเทศลาวมีหิมะตกด้วย ฤดูหนาวปีนี้ยาวกว่าสองเดือน พ่อรู้สึกสงสารพวกเด็ก ๆ และคนชรา เราต้องหาผ้าห่มและเสื้อกันหนาวมาใช้ตามที่เรามี และยังมีคนชรามากพอสมควรในหมู่บ้านี้ ซึ่งเราก็ไม่มีพอที่จะให้ทุกคนได้

 พ่อทำรายงานสิ้นปีเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนพวกเด็ก ๆ ก็ไปโรงเรียนตามปกติ ขอบคุณพระเจ้าที่ทุกอย่างสำเร็จไปด้วยดี ปีที่แล้วเราก็มีทั้งสิ่งดี ๆ และความผิดพลาดเกิดขึ้น ปีนี้เป็นปีลิง หวังว่าเหตุร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วจะไม่เกิดขึ้นกับเราอีก

เด็กโต ๆ ที่พร้อมจะเข้ามหาวิทยาลัยปีหน้า กำลังตั้งใจเรียนเพื่อทำคะแนนได้ดี ๆ บางคนได้เริ่มสอบเข้ามหาวิทยาลัยบ้างแล้ว เด็กหญิง 6 คนจากบ้านเวียงคุกกำลังจะจบมัธยมต้น และจะเรียนต่อระดับม.ปลาย หรือ ปวช ในเมืองหนองคายซึ่งห่างจากบ้านของเราประมาณ 20 กิโลเมตร และจะต้องย้ายมาอยู่บ้านนาซาเร็ธ ที่หมู่บ้านดอนหวาย และเรามีเด็กผู้ชาย 3 คนที่จะจบ ม.ต้น เช่นเดียวกัน

ที่บ้านเยราร์ด คุณแม่วัยรุ่นสามคนที่อยู่กับเราต้องตัดสินใจอนาคตของตัวเองเช่นเดียวกัน คนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ติดเชื้อด้วยเลือกที่จะกลับไปอยู่กับแม่ของตนเองที่บ้าน และเราจะช่วยค่าใช้จ่ายในเรื่องการหางานสำหรับตัวเธอและลูกของเธอ ส่วนเด็กอีกสองคน ทั้ังคู่ชื่อ ปลา ต้องการที่จะเรียนต่อ และเราจะช่วยทั้งสองคนเรื่องการเล่าเรียน คนหนึ่งอายุ 14 ปี ไม่มีใครนอกจากคุณยาย ซึ่งแก่และไม่สบายอยู่ที่บ้าน ทั้งสองคนไม่ต้องการที่จะเลี้ยงลูกของตนเอง และเด็กเกินไปที่จะเลี้ยงดูแลลูก และในอีกไม่กี่สัปดาห์เราจะรับลูกของตาดำ ซึ่งเป็นเด็กตาบอดติดเชื้อที่เคยอยู่กับเรามาก่อน หลังจากที่เธอคลอดลูก

ที่ฟาร์ม เรามีหมูอ้วน ๆ หลายตัว และจำเป็นต้องขายออกไปบ้าง คงจะมีหลายคนอยากได้เพราะเป็นช่วงฉลองตรุษจีนพอดี ส่วนวัวจะมีหลายตัวที่ออกลูกเหมือนกัน ตัวแรกของปีที่เราได้เป็นตัวผู้ เรายังไม่ได้จับปลาในสระของเรา เพราะยังคงเหลือปลาที่เราจับและแช่ไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วอยู่ เราอาจจะต้องขายปลาบ้าง และเรายังมีปลาพอสมควรในสระของเรา

ปีที่แล้ว เรามีปัญหาเกี่ยวกับภาษี กรมศุลกากรต้องการเก็บภาษีกับเงินของเราที่เข้ามาจากอเมริกา พ่อต้องกรอกใบรายละเอียดหลายอย่าง และบอกว่าเราไม่เคยได้รับความช่วยเหลืออะไรจากทางรัฐบาลสักแดงเดียว และเราเป็นสถานสงเคราะห์ตามกฎหมาย พ่อหวังว่าเขาคงจะไม่ยุ่งกับเราอีก

สุดท้าย พ่อขอขอบคุณสำหรับน้ำใจดีของทุกคนที่มีให้กับเด็กของเรา ขณะนี้เรามี 164 คน จำนวนอาจจะลดลงบ้างช่วงปลายปีการศึกษา แต่คงจะมีคนใหม่เข้ามาเรื่อย ๆ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่ ของพระเจ้าอวยพรทุกคน



Go Back